Psychologische ondersteuning in psychedelische trials is meestal alleen psychotherapie

There is a new scientific article dat onderzoekt of de psychologische ondersteuning in psychedelische behandelingsstudies eigenlijk als psychotherapie moet worden gezien.

In it, we discuss:

De auteurs stellen dat er in het huidige debat veel onduidelijkheid bestaat over de rol van psychologische ondersteuning bij psychedelische behandelingen. Gaat het vooral om een therapeutisch werkzame interventie, of meer om een veiligheidskader dat risico’s helpt beperken? Volgens de auteurs heeft dat grote gevolgen voor regulering, opleiding, studiedesign en klinische toepassing.

De echte focus van dit artikel ligt niet op nieuwe patiëntuitkomsten, maar op de aard van de begeleiding die in bestaande trials wordt gebruikt. De onderzoekers voerden een systematische review uit volgens de PRISMA-richtlijnen en zochten in PubMed en PsycINFO naar klinische studies met psilocybine, MDMA of LSD waarin enige vorm van psychologische ondersteuning werd beschreven. Daarna beoordeelden zij de artikelen aan de hand van een 4-punts common factors framework voor psychotherapie.

De uitkomsten laten zien dat de meeste psychologische interventies in therapeutische psychedelische studies volgens deze benadering inderdaad als psychotherapie kwalificeren. In totaal screenden de auteurs 224 records, bekeken zij 52 volledige teksten en includeerden zij 29 klinische studies met samen 449 patiënten. Van alle 29 geïncludeerde studies voldeed 69 procent aan alle vier de criteria van het framework.

Ook blijkt dat studies die zichzelf expliciet als psychotherapie omschrijven dat meestal ook daadwerkelijk zijn. Van de 19 studies met een psychotherapie-label voldeed 84 procent aan alle vier factoren. Bij de 10 studies die niet als psychotherapie waren gelabeld, voldeed nog steeds 40 procent aan alle vier factoren. Daarmee suggereren de auteurs dat zelfs wanneer onderzoekers het geen psychotherapie noemen, er in de praktijk toch vaak psychotherapeutische elementen aanwezig zijn.

Belangrijk is wel dat dit een systematische review is van trialbeschrijvingen en geen effectiviteitsanalyse van welke vorm van ondersteuning het beste werkt. Het artikel laat dus niet zien dat meer psychotherapie automatisch betere uitkomsten geeft, maar wel dat de complexiteit van de begeleiding in veel psychedelische trials waarschijnlijk wordt onderschat. De auteurs benadrukken daarom het belang van passende training van behandelaren, aandacht voor de duur van het behandeltraject en het ethisch zorgvuldig omgaan met deze interventiecomplexiteit.

In één zin: dit artikel laat zien dat de psychologische ondersteuning in de meeste psychedelische klinische trials feitelijk kenmerken van psychotherapie heeft, ook wanneer dat niet altijd zo wordt benoemd.

Om de effectiviteit van psychedelica beter te onderzoeken, zou het ook mooi zijn om geheel zonder psychotherapeutische ondersteuning te meten wat psychedelische sessies kunnen bewerkstelligen.